Dit is vandag ’n week sedert sen. Barack Obama sy aangrypende oorwinningstoespraak gelewer het. Waar hy as pas verkose volgende president Amerika se “Mandela-oomblik” vergestalt het, soos dr. Alberta Mayberry, Amerikaanse konsul-generaal, dit op ’n ontbytsessie by haar woning in Kaapstad aan gaste gestel het, kort nadat die uitslag aangekondig is.

Eerw. Jesse Jackson, ’n swart leier wat in die 1980’s self president probeer word het, het vroeër vanjaar in ’n onbewaakte oomblik in ’n ateljee gesê hy wil Obama se kn—ters afsny. Hy het gedink die mikrofone was afgeskakel.

Maar wat sy probleem ookal met Obama destyds was, het Jackson die keer in Obama en Amerika se groot oomblik kom deel. Jackson het in Grant Park in Chicago tussen duisende gestaan met trane oor sy wange, terwyl Obama Amerika en die wêreld geïnspireer en verenig het, soos voor ’n Wêreldbeker-eindstryd in die spankamer gedoen word.

Obama het sen. John McCain bedank vir die manier waarop hy die uitslag aanvaar het, en verwys na McCain se groot opofferings vir die land wat hy liefhet. Opofferings “wat die meeste van ons ons nie naastenby kan indink nie”.

Aan die 55 miljoen kiesers wat vir McCain gestem het, het hy gesê: “Ek is ook jul president, en het jul hulp nodig.”

En sy vrou, Michelle, “die rots van ons gesin” genoem.

Obama het verwys na mense wat snags wakker lê oor hoe hulle hul huispaaiemente en ander rekeninge gaan betaal.

Wat sê ’n mens oor hierdie historiese week?

Rassisme sal altyd daar wees, selfs in die mees politiek korrekte samelewings, maar Obama se aankoms op die globale politieke toneel is ongetwyfeld ’n reuse-sprong voorwaarts ten einde die nalatenskap van slawerny, kolonialisme en apartheid ongedaan te maak – in die geskiedenisboeke agter te laat.

Obama is tans die liefling van wêreldpolitiek. Sy opkoms verteenwoordig ’n kragtige wegbeweeg van rassisme en rasbewustheid. Hoe permanent dit sal wees, sal ­afhang van hoe goed hy regeer.

Die verwagting is dat sy bewindsoorname ook verskeie ander kenmerke sal meebring, soos wyse staatsmanskap, ’n konstruktiewe rol in Afrika, verstandige aanwending van Amerika se veiligheidsmagte, vernuftige ekonomiese landsbestuur, en ’n slim aanpak van klimaatsverandering.

Hoe goed hy dit doen, raak ons ­almal.