Bybelstudie help nie veel om kerkmense se gedrag te verander nie.

Dít is die boodskap wat dr. Ron Martoia, ’n kerklike transformasiekonsultant uit Amerika, hier aan die e-kerk se Reformasiekonferensie gebring het.

Hy is een van ’n groep vernuwende denkers uit verskeie wêrelddele wat deur die e-kerk hier byeengebring is om te besin oor hoe ’n nuwe kerklike hervorming in die 21ste eeu behoort te lyk.

Martoia se kritiek het een van die hoekstene aangeraak van die wyse waarop Protestantse kerke oor die eeue heen die toerusting van hul lidmate benader het.

Dié benadering was om mense met kennis te voer, hetsy deur Bybelstudies of deur middel van ander opleidingskursusse.

Martoia het egter gesê “weet” lei nie tot “doen” nie. Inligting lei nie tot transformasie nie.

Kerke het wegbeweeg van die vol liggaamlike belewenis van die wêreld, na ’n intellek­tuele benadering.

Daarmee het benaderings soos aanvoeling en intuïsie verdag geraak.

Jesus se voorbeeld was egter anders, het Martoia gesê.

Vir hom was aanvoeling en die regte beskouing van ’n situasie belangriker as om bloot dinge te weet.

Martoia het as voorbeeld daarna verwys dat Jesus, toe hy na ’n skare gekyk het, nie net ’n groot groep mense gesien het nie.

Hy het die aanvoeling gehad om te sien dat hulle soos ’n groep skape was wat ’n herder nodig gehad het.

Martoia het vertel hoe hy self besef het hy gaan blind vir sulke dinge deur die lewe.

Hy het in ’n supermark in die ry gestaan agter ’n vrou wat nie haar twee balhorige kinders in bedwang kon bring of dit eens probeer doen het nie.

Hy was vies vir die situasie, totdat hy hoor hoe die vrou vir die kassier om verskoning vra en verduidelik dat haar man haar daardie week gelos het, dat sy haar sterwende ma versorg en dat sy deur ’n verskriklik moeilike tyd gaan.

Toe het hy besef hy het geen begrip vir die vrou se situasie gehad nie.

Martoia het gesê hy het niks teen kennis nie, maar kerke moet maniere ontwikkel om hul mense te leer om met ’n groter aanvoeling vir hul omgewing te leef.

Hy het voorgestel dat kerke meer gebruik maak van meditasie, dat mense doelbewus gesprekke aanknoop met mense wat anders is as hulle sodat hulle as’t ware in dié ander mense se skoene kan staan, en dat mense meer in die natuur stil word.