ROLPRENT: City Of Men (, , , , ). Met Douglas Silva, Darlan Cunha, Jonathan Haagensen en ander. Regie: Paulo
Morelli. Ouderdomsperk: 16TG. Tydsduur: 110 minute.

EERS was daar die ontstellende maar aangrypende Brasiliaanse prent City Of God, wat in 2002 verskyn het. Toe kom die TV-reeks City Of Men, wat vier jaar lank op die TV-sender Globo uit­gesaai en glo deur 35 miljoen kykers ­gevolg is. En nou het ons dié prent met dieselfde naam as die reeks; dit is egter nie vir “beginnerkykers” nodig om kennis van die vorige rolprent of die reeks te hê nie, al is hier terugflitse na oomblikke wat vir TV-kykers bekend behoort te wees.

Na raming woon sowat 19% van Rio de Janeiro se bevolking in die om en by 600 favelas, gehuggies op die ­heuwels naby dié stad se spoggerige woonstelle en mooi strande. Dit is ’n teelaarde vir armoede, misdaad, dwelm­verslawing en bendegeweld.

Teen hierdie agtergrond leer ken ons die boesemvriende Acerola en Laranjinha, albei op die punt om 18 te word, albei op soek na die waarheid omtrent hul vaders. Vaderskap is ’n belangrike tema in die prent; Acerola is reeds ’n tiener­pa en moet alleen na die baba ­omsien wanneer die ma São Paulo toe vertrek. Laranjinha is op soek na sy pa wat hy nooit geken het nie, en dit kom aan die lig hy is ’n voormalige ­gevangene uit op parool. En rondom hulle veg die bendes, hoewel dit nie so sterk op die voorgrond is soos in City Of God nie, aangesien dié prent meer ­gemoeid is met die uitbeeld van ­vriendskapsbande – en nou gaan die twee jong mans se vriendskap voor ’n groot toets te staan kom.

Daar is ’n paar verdag-netjiese saamknopings van die verhaaldrade, soos die gemak waarmee Acerola sy vriend se pa opspoor. Laranjinha ontwikkel ook waarskynlik te vinnig ’n noue band met sy pa, sodat die intrige kan vloei.

Die regisseur, Paulo Morelli, was ­verantwoordelik vir sommige ­episodes van die TV-reeks en het ’n ­agtergrond in die advertensiewese: Dit sien ’n mens aan die soms té mooi beelde (lank laas het arm mense so ­aanskoulik gesweet, het hulle soveel wit tande gewys), die meesleurende musiek en klankeffekte.

Maar dit is mindere besware. Al is die ellendes van ’n bestaan in dié om­gewing op die agtergrond terwyl ’n mens soms voel dit behoort voorrang te geniet, bly dit daardie faktore wat die twee vriende se huidige omstandighede veroorsaak het. City Of Men het ’n hele paar tonele wat die kyker ruk; dit is ontstellend, maar moenie om daardie rede misgeloop word nie; dit voel na ’n “belangrike” prent. En dalk sal die einde nié so swaar en sonder hoop wees as wat ’n mens in ’n stadium vermoed nie . . .