Die ironie van Lagarde se bedelbakkie

Me. Christine Lagarde, hoof van die Internasionale Monetêre Fonds, het die afgelope naweek tydens haar besoek aan Suid-Afrika nie verniet beklemtoon hoe belangrik die eurogebied as een van Suid-Afrika se belangrikste uitvoermarkte is nie.

So tussen die lyne moet ‘n mens lees die IMF-hoof wil graag hê Suid-Afrika moet ’n bydrae maak tot die IMF se reddingsfonds om Europa uit sy staatskuldkrisis te help red.

Haar besoek kan beskou word as ’n opvolg op die vergadering van finansministers in September verlede jaar tydens die Wêreldbank en IMF se jaarvergaderings in Washington, wat deur mnr. Pravin Gordhan gelei is. Gordhan het ná daardie vergadering reeds laat blyk dat Suid-Afrika nie juis ’n keuse sal hê as om ook by te dra tot so ’n reddingspakket vir Europa nie.

In daardie stadium het Gordhan gemeen die land se bydrae sal ’n paar honderd miljoen dollar wees. Dis nie kleingeld vir ’n land wat self miljarde moet leen om Eskom te help die ligte aan die brand te hou of Transnet se infrastruktuur uit te brei nie.

Lagarde meen probleme in die eurogebied hou ’n beduidende bedreiging vir Suid-Afrika se ekonomiese vooruitsigte in.

Sy het Suid-Afrika heuning om die mond gesmeer deur die land as leier in die G20-groepering van opkomende ekonomieë te bestempel.

Dis waar dat ’n Europese resessie vernietigende gevolge vir Suid-Afrika kan inhou. Die eurogebied is steeds Suid-Afrika se grootste handelsvennoot. Die toerismebedryf steun swaar op die ponde en euro’s wat die Britte, Duitsers, Nederlanders en Franse hier kom uitgee. Hoewel uitvoerders markte in Asië ontwikkel, kan die gaping van Europese kopers nie oornag gevul word nie. Daarom het Suid-Afrika ’n verantwoordelikheid as internasionale burger om te help keer dat die euro-gebied ondergaan. Dis net so ironies dat gevestigde nywerheidsekonomieë wat van beter behoort te weet, hulself weens gulsigheid en oorbesteding in ’n penarie laat beland het waaruit hul eertydse kolo­niale onderdane hulle nou moet help.
 

- Die Burger